[Numan Yiğit] Aile ve kurumlarda dini baskının zararları ve çözüm yolları

Türkiye birkaç haftadır Enes Karan‘ın intiharını konuşuyor. Bu olayın arkasında intihar öncesinde büyük bir soğukkanlılıkla çekilen video ve yazılan mektuplar kaldı. Bu mektuplarda yazılan, videoda anlatılan konular herkes tarafından 'ülkenin içinde bulunduğu durumun özeti' şeklinde yorumlandı.

Enes’in yaşadıklarını ve günümüzdeki benzer hadiselerin perde arkasına değinmeden önce Enes kardeşimize Allah’dan rahmet ve mağfiret, ailesine de sabırlar dua ediyoruz. Dileriz bu tür vakalar bir daha yaşanmaz.

Enes’in geride bıraktığı elde iki mektup var. Bunlardan birincisi el yazısı ile kaleme alınmış. Bu mektuptaki en temel problem 'sevgisizlik' gibi görülüyor. Fakat kimden sevgi göremediğini açıkça belirtmiyor. Sadece “herkesten” diyor. Bu ifade ile yakın ve uzak çevresini kaydediyor olabilir. Bu ‘’sevgisizlik, sevgi açlığı’’ konusu tabii ki uzmanları ilgilendiren bir konu. Ailesinin çocuğa sevgi gösterip göstermediği konusuda bize ait değil kanaatindeyim. Herkesin sevgi gösterme şekli, anlayışı farklı farklı olabiliyor. Bunu tespit etmek zor. Fakat Enes’in yakın ve uzak çevreden kendine yapılan muameleleri ’’sevgisizlik‘’ olarak değerlendirdiği açık. Biz Enes’in ailesini suçlamak, yargılamak gibi bir niyette değiliz. O bizi aşar. Buradaki asıl mesele Enes’i bu noktaya götüren sebepler üzerinden kendi hatalarımızı görerek onlara çözümler bulabilmek.

Belli bir yaşa kadar ciddi bir problem yok. 

Aslında ailedeki dini eğitimin sağlıklı olması meselesi dünden bugüne hiç gündemden düşmedi, düşmemeli de. Çocuklarımıza sağlıklı bir dini eğitim kazandırmak için ne yapılsa değer. Bilinçli müslüman aileler çocuklarına dini eğitim kazandırmak için doğumdan itibaren tatlı bir telaş içinde oluyorlar. Çocuk dört beş yaşına kadar anne babasının yanında onlardan zaten ‘taklit’e bazen de ‘telkin’e dayalı dini, şuuraltı bazı kazanı