Öğretmenim - Şerif Ali Tekalan

Orta Asya’nın uzak ülkelerinden birine  bir grup arkadaşımla beraber ziyaret planlıyorduk. Benden yaşça büyük olan, eğitim ve diyalog faaliyetlerimizle ilgili hiçbir bilgisi olmayan bir profesör hocamızı da davet ettim. Gelmeyi kabul etti. Ziyaretin planları yapıldı.

Yolculuktan bir gün önce, Ankara’da ben hastanede çalışırken bu hoca beni ziyarete geldi. Zor yürüyordu. Bir gün evvel durduğu yerde sol dizinde şiddetli bir ağrı başlamış ve bu durumda gelmesinin çok zor olduğunu söyledi. Ben de bu hocamızın bu ziyarete gelmesini, oralara gerçekten hiçbir beklenti olmadan, sadece insanlara yardım amacıyla gitmiş olan iş adamlarını, genç öğretmenleri ve o ülkeyle nasıl entegre olduklarını, o ülkenin ileri gelen yetkililerinin bu faaliyetlere bakış açılarını görmesini çok istiyordum.

Kendisine, “Hocam bizim bu hastanemizde ortopedi uzmanı bir profesör öğretim üyemiz var. O sizi muayene etsin, yolculuğa çıkılması sakıncalı derse, sizin ilaçlarınızı yazsın, tavsiyelerde bulunsun. Eğer bütün bu şartlara rağmen şu tedavi ile birlikte yolculuğa gelebilir derse birlikte gideriz’’ dedim. Hoca benim yanımdan ayrıldıktan sonra, ortopedi hocasını aradım. “Sen muayenelerini yap, filmlerini çek, var olan duruma göre empati yaparak, kendin böyle bir yolculuğa çıkabilir misin, ona göre bir karar ver, biz de o karara göre hareket edelim” dedim.

Yapılan tetkiklerden sonra ortopedi hocamız beni aradı. ‘’Filmlerini çektik, hastamızın  muayenesini de yaptım. Ben kendisine bazı ilaçlar vereceğim. Dizini de bandajla sardık. Filmlerde ciddi bir şey görünmüyor. O ayağı tarafına daha az basması için bir de koltuk değneği verdim. Bu yolculuğa gelebilir’’ dedi.

Daha sonra bu hocamız benim odama geldi. “Bu yolculuğa gerçekten gelmek istiyordum. Doktor arkadaş da ‘Şunları yapın, şu ilaçları alın, bu yolculuğa çıkabilirsiniz’ deyince ben de rahatladım. Yarın sizinle geliyorum” dedi.

O ülkeye gittik, birlikte ziyaretler yaptık. Hoca da ayağını dikkatli kullandığı için, ziyaretler boyunca herhangi bir şi