[Osman Şahin] Hadis Dindir

Önceki yazıda, sahabelerin, tabiin ve tebe-i tabiin efendimizin Sünnet’in tespiti konusundaki harikulade olan gayretlerinden, ehl-i tahkik olmalarından ve bu husustaki titizlikleri üzerinde durmuş, dinin ikinci en önemli kaynağı olan sünnet’in muhafazasındaki muazzam performanslarını ele almıştık.

Bu yazıda ise, tamamını “Sonsuz Nur” adlı esere havale ederek, “Hadis Dindir” olarak ifade edilen hakikatin korunması adına hayranlık uyandıracak kadar ileri seviyede yapılan faaliyetlerden bir kısmını ele alacağız. 

Bir sözün sahibini belirlemede kullanılabilecek önemli yollardan bir tanesi de kullanılan ûslüptur:  

“Oysaki, yukarıda isimlerini verdiğim hadis imamları hayatlarını hadise vakfetmiş, Efendimiz'in sözlerine vâkıf söz sultanı, dil üstadı ve hafıza kahramanı insanlardı. Her gün, sabahtan akşama kadar, Efendimiz'in (sallallâhu aleyhi ve sellem) sözleriyle haşr ü neşr oluyorlardı. Dolayısıyla, Efendimiz'in lâl ü güher sözlerini, O'na ait olmayanlardan çok rahat ayırabiliyor ve ağızlarında bir iki defa söyledikten sonra, çok rahatlıkla, "Bu hadistir veya değildir..." diyebiliyorlardı.” Rivayetlerde Gösterilen Hassasiyet

Hadislerin doğruluğunu tespit etmek başvurulan yollardan bir tanesi de onların Kur’an ve mütevatir hadislere vurularak kontrol edilmeleridir:

“Hadisler, çoğu muhaddisçe "mütevatir" ve "âhad" diye ikiye ayrılmıştır. Bir hadis, yalan üzerine birleşmeleri mümkün olmayan bir cemaat tarafından rivayet edilmişse, bu hadis "mütevatir hadis"tir ve Ehl-i Sünnetçe ilmin üç sebebinden biridir. Bunun dışındaki hadislerse,