Plan Ve Yazı

Doğuda yazı yok, sözlü kültür var denir. Bundan dolayı biz aramızdaki anlaşmaları pek yazmaz, işlerimizi konuşarak çözme yoluna gideriz. Çok çalışırız lakin işler sarpa sarınca kimin ne dediği belli olmadığından, haklı haksız birbirine karışır. Batıda yazılı kültür, Doğu’da yani Müslümanların yaşadığı coğrafyalarda sözlü kültür ağır bastığından sağlam anlaşmalar yapamaz ve sağlıklı büyük ortaklıklar kuramayız. 

Yaptığımız işlerde pek yazılı çalışmadığımız gibi hele daha yapmadığımız işleri plan yapıp yazıya dökmek ise hak getire. Yapacaklarımızı planlayarak yazıya dökmek ve bu çerçevede realize etmeye çalışmak ise bizim için daha üst seviyeden bir davranıştır. Çünkü “yaptıklarımıza ve yapacaklarımıza Allah şahit değil mi, Allah bilmiyor mu? Ayrıca ne gerek var şahitler huzurunda yazmaya, kaydetmeye, plan yapmaya” deriz işlerimizi genellikle çürük hafızamızın hatırlama gücüne emanet ederiz. 

Fakat beşerî ilişkilerimizde yemin ederek şahit gösterdiğimiz Allah Zülcelal Hazretleri ise bu yazma, not alma, kayıt düşme hususunda nasıl davranıyor ve biz kullarından neler bekliyor? Mesela Rabbimiz bir iş yapmadan önce planlıyor mu? Kayıt tutuyor mu? Yaptıklarını ve yapacaklarını yazar mı mesela. Onun da yaptıklarını ve yapacaklarını kaydettiği bir defteri, bir kütüğü var mıdır?

Bu satırları okuyan sizler şu an fesuphanallah! ‘Rabbimiz neden yapacaklarını önceden planını yapsın ve özel bir defterine yazsın ki! O’nun bir şeyi gerçekleştirmeden önce not almasına ve planlamasına ihtiyacı yok ki. Zaten bir şeyin olmasını dilediği zaman “kün” diye emreder, hemen ardından o şey “fe yekün” olarak anında oluverir” dediğinizi duyar gibiyim.

Bakalım gerçekten bizim dediğimiz gibi mi, düşündüğümüz gibi mi? 

Evet, doğru Rabbimiz’in zamanın herhangi bir