[Prof.Dr. Osman Şahin] Firavunlaşmış egolarına göklerde bile taht bulamayanlar

Aslında, İslam dini ve Hizmet-i imaniye ve Kur’an’ iyede ortaya konmuş olan ilkeler ve prensipler başkalarından ziyade, insanların günahı ve kusuru daha çok kendilerinde aramaları gerektiğini ifade etmektedirler. 

Mana alemlerinin sultanlarının hayatlarına bakıldığında, onların buna uygun hareket ettikleri görülmektedir. Onlar başa gelen bela ve musibetlerde herkesten önce kendilerini sorumlu tutmuşlardır. Vazifelerini hakkıyla yapamadıklarını veya Allah (CC) ile olan münasebetlerinin hakkını veremediklerini düşünmüşler ve günahları ve kusurlarından dolayı bu hadiselerin meydana gelmesindeki en baş sorumlu veya baş mücrim olarak kendilerini görmüşlerdir. Başkalarını suçlamanın arka planında var olan kendilerini pîr u pak olarak görmek gibi insanın manen sükûtuna neden olacak bir duruma asla tenezzül etmemişlerdir. 

Aslında, başkalarını suçlamak suretiyle işin içinden sıyrılmaya çalışanlar ve meydana gelen menfi hadiseleri sadece şahıslardan bilenler, olup biten her şeyin arkasındaki hakiki Müsebbibü-l Esbab olan Allah’ın (CC) icraatını inkâr etmektedirler.  

Bu insanlar bir taraftan kendilerini temize çıkarırken diğer taraftan elde edilen başarıları şahıslara vermekte veya haklarında takdir edilen bela ve musibetlerde asıl faktör olarak sebepleri kabul etmekte, kaderin onlar hakkındaki takdirleri ve bu takdirlerdeki kendi paylarını görmezden gelerek bir tür şirke düşmektedirler.

"Kazanma Kuşağındayken Korku, İftira ve Gıybet"  başlıklı Bamteli’nde, böyle kritik dönemlerde atf-ı cürümlerin çok olduğu ve bazı insanlarda, başkalarını suçlamak suretiyle işin içinden sıyrılma gibi