[Prof. Dr. Osman Şahin] Mucizeleri ve Büyükleri kabul edememe

"Bir İnsan Tek Başına İçtihad Yapabilir mi?" başlıklı yazıda, bazılarının, kendini beğenmişlerin ve enaniyette ileri gidenlerin tesirinde kalarak selef-i salihîne karşı saygısızlık yapıp onları küçük gördüklerinden ve özellikle de mezhep imamlarına saldırdıklarından, dini konular hakkında uzmanlara ve uzmanlığa ihtiyaç olmayıp herkesin bu mevzularda konuşabileceğini iddia edip telkin ettikleri konuları üzerinde durmuştuk.

Bu insanlar, 14 asra yakın bir zaman boyunca sistemleştirilerek ortaya konan o çok büyük ve müstakim ilim mirasını inkâr ederek ve onlara arkalarını dönerek, günümüzdeki birtakım müsteşrikler (oryantalistler) ve Ehl-i Sünnet’le mücadele içerisinde olan grupların, şahısların ve akımların iddia ve dava ettikleri fikirlerin arkasına takılmışlardır. 

Bunlar modernite ve çağdaşlığı temsil ettiklerini iddia ederek ve Batı’dan gelen her bilgi ve anlayışın doğru olduğu -farkında olarak veya olmayarak- anlayışı ile hareket etmişlerdir.

Selefi (milli ve manevi değerleri geçmişten günümüze kadar ulaştıran ilim, bilim, fikir ve düşünce insanları) tenkit ve reddeden bu insanlar daha çok müsteşriklerin (oryantalistlerin) veya zahirilerin (ayetlerin ve hadislerin direkt zahiri manalarını esas alan, onlardaki mecazı ve tevilleri gibi hususları kabul etmeyen kesim) ortaya koyduğu kaynaklara bakarak bunu yapmaktadırlar ve bunlara karşı yazılmış ve onları çürüten kaynakları (Zahid el-Kevserî'nin "Makâlât", Elmalılı Hamdi Yazır’ın “Hak Dini Kuran Dili”, Mustafa Sabri Efendi'nin "Mevkıfu'l-akli ve'l-ilmi ve'l-âlemi min Rabbi'l-âlemin", Bediüzzaman Said Nursi’nin “Risale-i Nurlar” gibi…) ise görmezlikten gelmişlerdir. 

Bazıları şirk diyerek mezar ziyareti, vefat edenlere Fa