[Safvet Senih] Yedi mazeret

Üstad Bediüzzaman Hazretleri 1910’da Muhakemat ve Münazarat isimli iki eser yazdı. Bunlar 1911’de İstanbul’da basılıp neşredildi. İnsanlar bu iki kıymetli eseri anlamakta niye zorlanıyor ve bu değerli kitaplardan tam istifade edemiyorlar diye, yedi maddeli mazeretini şöylece beyan etmiş:

Evvela: Çocukluğumdan beri kâh kuyu dibinde, kâh minare başında gibi anlayış olarak istidad gösteriyordum. Kâh gayet dakik bir hakikat, elime geliyor. Kâh gayet tanışım ve dostum olan bir hakikat bana ecnebi oluyor, artık onu tanımıyorum. Hatta bir günde kâh gayet câhili kâh tecrübeli bir siyasi işe karışmak isteyen bir vaziyet alıyordum. 

İkincisi: Meşrutiyetin ilanından az evvel yazı yazmakta tamamen ümmî, hem acemî idim. Daha sonra ne yazdımsa, üstadımız Meşrutiyetten öğrendim. Kalbin bahçelerinde yemişler kemâle erip olgunlaşmamışken, kopardım. Eğer size ekşi gelirse yüzünüzü ekşitip abus ve kamtarir olmayınız. 

Üçüncüsü: Müstehak olmadığım insanların teveccühünden doğan yalancı bir şöhretimin bana yüklediği mühim vazife ile âcizlikten ileri gelen atlamaya, nümayişe, sahte ehliyetle ehil olmadığım bir şeye girişmeye mecbur oldum.

Dördüncüsü: Fıtraten bendeki gurur, milliyetten bendeki fahir (övünme)  mesleken bendeki tahdis-i nimet (mazhar olduğum nimeti anlatma) meşreben bendeki meyl-i tefevvuk, kavmiyeten bendeki meyl-i tecellüd (celâl ve celâdet meyli) ve nümâyiş meyli; Şaşı adama eserlerimde gerçeğinden fazla bir enaniyet gösteriyor. Evet, enaniyet var. Benim değil, milletimin enaniyetidir. Benlik var…  Benim değil sınıfım olan medrese melâikelerinin izzetidir.

Beşincisi: Ben Kürtçe düşünürüm, Türkçe ve Arapça yazıyorum. Hayal matbaamdaki tercüman acemi, ya kalbin sözünü iyi anlamıyor. Veya lisanının diline a