Ya hakkıyla tanıyabilseydik...

Bizler, Üstad Hazretleri gibi bir dâhi-i âzamı tanımakla –ki, bizim gibilerin tanımasından  ne çıkar, ama– hayran oluyoruz, Kur’an-ı Kerim’den ruhuna, kalbine doğan hakikatları okumakla kendimizden geçiyoruz. Halbuki Bediüzzaman Hazretleri o feyizleri, o nurları üveysî Üstadı Hz. Ali Efendimiz yoluyla alıyor… 

Çünkü kendisine 1900’ün başında “Kur’an’ın mucizelik yönlerini beyan et!” diye emir vererek yönlendiren Hz. Ali’dir (R.A.)… 

Acaba Hz. Ali’yi ve hele hele Hz. Muhammed Aleyhisselam'ı derinlikleri ve enginlikleriyle az-çok tanıyabilseydik, nasıl bir hayret ve hayranlık duyar ve ruhânî lezzetlere gark olurduk!..

Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin Lem’a’lar Kitabının Onüçüncü Lem’asının Dokuzuncu İşaretinde ve Sözler Kitabının Yirmi Dokuzuncu Söz’ün Remizli Nüktesinde anlattıklarına bir göz atalım: 

“Şu kâinata dikkat edilse görünüyor ki, içinde iki unsur var ki, her tarafa uzanmış, kök atmış. Hayır-şer, güzel-çirkin, fayda-zarar, kemâl-noksan, ziya-zulmet, hidayet-dalâlet, nur-nar, iman-küfür, tâat-isyan, korku-muhabbet gibi eserleriyle, meyveleriyle şu kâinatta zıtlar birbiriyle çarpışıyor, daima değişik değişik, başka başka hallere mazhar oluyor. Başka bir âlemin mahsûlâtının tezgahı hükmünde çarkları dönüyor. Elbette, o iki unsurun birbirine zıt olan dalları ve neticeleri ebede gidecek; bir merkezde toplanıp birbirinden ayrılacak. O vakit, Cennet-Cehennem suretinde tezahür edecektir.” 

Bu hususta Lemaat Risalesinde şöyle deniliyor: 

“Ey kalbi uyanık kardeş! Zıtları bir araya getirmektedir, iktidar tecellisi… Lezzet içinde acıyı, hayrın içinde şerri bir araya getirmenin; güzelliğin içine çirkinliği, faydanın içine zararı, nimetin içine