Yangına giden, gezmeye gidemez!

Üstad Hazretleri bir vecizesinde diyor ki: “Bir gaye-i hayâl olmazsa, yahut nisyan (unutkanlık) basarsa, ya tenâsî edilse (unutulmuş gibi davranılsa), elbette zihinler enelere (enâniyetlere bencilliklere) dönerler, etrafında gezerler. Ene kuvvetleşiyor, bazan sinirleniyor. Enesini sevenler, başkaları sevmezler.” Yani gaye-i hayâl denilen “ana hedef” olmazsa veya o yüce hedef unutulursa, ona ulaşılmaz hep etrafında dolaşılır, durulur. Peki bizim ana hedefimiz nedir? Hizmet-i imaniye ve Kur’aniye, değil mi? Bu hususta Üstad  Hazretleri,  “Karşımda  müthiş bir yangın var. Alevleri göklere yükseliyor. İçinde EVLADIM  YANIYOR, İMANIM  TUTUŞMUŞ  YANIYOR. O yangını söndürmeye, îmanımı kurtarmaya koşuyorum!.” demiyor mu? Evet birinci hedef, imansızlık yangınını söndürmek… 

“Yine Üstad’ın talebelerinden, samimi kardeşlerden Tâhirî (Mutlu ) Ağabey vardı. Ravza-i Mutahhara’da ağlayarak şunları anlatmıştı: ‘Bir tarihte (Ahmed Nazif Çelebi ‘tayyâre acentası’  olmuş. Aşır Efendi Caddesinde beni gördü. –Tâhirî Ağabey müjde! Tayyare acentesi oldum. Beş tane kontenjanım var, hazırlan seni hacca götüreyim. Dedi. –Nazif  Bey, çok teşekkür ederim, beni ihyâ ettin. Fakat Üstadıma danışmadan bir iş yapmam. 

Bana mühlet ver de danışayım. Diye cevap verdim. –Sana üç gün müsaade. Gidemeyeceksen yerine başkasını alalım… Dedi. Koştum, Üstad’a vaziyeti anlattım… Kabri Cennet olsun. Allah Cennette cem eylesin. Dedi ki: ‘Tâhiri, sana HAC  FARZ  OLDU MU?’ Ben de, ‘Efendim, benim neyim var ki, hac farz olsun. Biliyorsunuz, fakir bir adamım. Bir kalemim, bir kağıdım var’ dedim. Üstad Hazretleri, ‘Tâhirî, şeytan bazen sağdan gelir, seni Hizmetten alıkoymak ister. 

Eğer tayyareye bineceksen, sehayat edeceksen, o başka… Müslümanların imanı tehlikede iken, sen nasıl kendini düşünürsün? Asırlarca İslâmın müdafiî olmuş bu