Zulüm karşısında susan dilsiz şeytandır

Yeni Asya Gazetesi OHAL'de mağdur edilen yüz binlerce  kişiden bir tanesinin mektubunu yayınladı... İsim belirtilmeyen mektupta anlatılanlar aslında yüzbinlercesinin aynısı.. 

İşte O mektup 

Mahşer mi Allah’ım bugünler? Herkes ben, ben diyor kaçıyor. İnsanlar kör mü oldu zulmü görmüyor. Kulaklar sağır mı oldu? Vicdanlar sustu mu? Kaç ay daha geçmesi lâzım. Kaç yuvaya daha ateş düşmeli? Kaç insan daha canından vazgeçmeli. Kaç çocuk daha anne-baba diye ağlamalı? Kaç bebek daha anne sütü alamamalı? Bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyen insanlar bizim akrabalarımız mı?

7 kardeşiz biz. İki göz evimiz vardı. Bir köyde çiftçi bir baba. Okuma-yazma bilmeyen bir anne, iki oda mutfak ve yatak odası ve bir de oturma odası. Dışarıya bir banyo yapılmış. Seyyar bir lamba çekmişiz oraya. Ben kış günü orada ders çalışırdım. Babamın 3 tane hayvanı vardı. Biri inek, biri yavrusu bazen 2 inek olur. Tek derdimiz okumak. Yırtık ayakkabı ile okula gittiğimi bilirim. Ekmek bulamadığımız günler olur. Elhamdülillah, o günlerimize de. 7 çocuk yedisi de üniversite okudu. Beşi devlet memuru. En küçük kardeşim de atanınca “çok şükür” dedi, babam. Babam 70 yaşında, 70 yaşına kadar çalışmış. 15-20 km mesafeyi ellerinde süt bidonları ile gitmiş. Süt satıp çocuklarını okutmuştu. Biz de, “yeter artık baba” dedik. “Bak çok şükür hepimiz çalışıyoruz. Tamam hiçbir gelirin yok. Biz verelim az az sen artık sat şu ineği peşinden koşacak halin kalmadı.” Tam ikna olacaktı. O uğursuz gece…

Babamın, annemin bin bir sıkıntıyla okuttuğu evlâtları öğretmen olan ablamı, daha yeni atanan kardeşim, mühendis olan abim ve öğretmen olan eşi, polis olan benim eşim, öğretmen olan ablamın eşi ihraç edildi. Devletin bankasına para yatardı diye. Üstelik tek niyetleri faiz kullanmayalım, haram olur düşüncesi. Hele kardeşim annem ineğin parasını vermiş ona “Kızım bunu faizsiz bir yere yatır Hac çıkarsa ona giderim bununla diye.” Garibim