Abdullah Aymaz - İnfiradilik ve sadece şahsi çıkarlar

         Bizi geriliğe iten, atâlet ve betalet (hareketsizlik) zindanına atan sekiz engelden dördüncüsü için Üstad Hazretleri şunları söylüyor:

         “Sonra da tabiatı ve fıtratı itibarı işe medenî olduğundan diğer insanların hukukunu muhafazaya ve hakkını onlar içinde aramaya mükellef olan insanın emellerini dağıtan infiradî düşünce ve şahsî tasavvur karşı çıkar.”

         İmam-Hatip Okulunun dördüncü sınıfında Kanun Bilgisi dersi vardı. Bunun kitapları Maarifet Kitabevinde satılırdı. Yatılı öğrenci olduğumuz için oradan geçerken yanımızda para olmazdı. Para olduğunda orası kapalı olurdu.  Biz de iki hafta kitap alamadık. Müdür Muavini Orhan Beyle düşünce farkımız olduğu bazan münakaşa da yaptığımız için fırsat eline geçtiğinden Fehmi Koru ile ikimizi sözlü yapmak için tahtaya kaldırdı. “Kanun niçin lâzımdır”  diye kitaptan sonra sordu. O günlerde de İşârâtü’l-İ’caz  tefsiri not tuta tuta okuyorum. Orada da Üstad Bediüzzaman  bu konuyu çok güzel işlemiş. Ben de, “İnsanlar diğer canlılardan farklı olarak yemede-içmede, giyimde kuşamda, barınma v.s. de insanlığa lâyık bir yaşayış isterler. Bunların temini için hem rençber, hem terzi, hem fırıncı, hem mimar veya bina ustası, hem öğretmen v.s.  olmaları gerekir. Tek başına bir insan bunları hepsi olamaz. Fakat toplu ve toplum halinde yaşarken herkes tabiatına, fıtratına uygun bir iş, bir sanat seçer ondan kazandıkları ile diğer ihtiyaçlarını insana yakışır şekilde temin eder. Buna mübâdele denir. Ama insanların  bazı çok akıllı, bazısı kurnaz, bazısı çok güçlü, bazısı zayıf, bazısı akıl itibariyle geri olduğu için bir çok haksızlıklar olabilir. Bunu önlemek ve hak-hukuka belirlemek için ortak bir akla ihtiyaç vardır. Bir haksızlık olunca ona müracaat edilmesi gerekir. Böyle bir şey de KANUN  yapmakla olur. Yani insanların kanuna ihtiyaçları vardır.” dedim, ibadetle de  ilgisi ol