Camı iyice silmek!

Zengin bir işadamı, fabrikalarını gezmektedir. Her gittiği yerde, insanlar harıl harıl çalışmakta ve iş üretmektedirler. Bir fabrikaya gittiğinde, fabrika müdürünün odasına girer. Müdür, elleri arkasında camdan dışarıyı seyretmektedir. Fabrika sahibi, yanındaki yardımcılarına kısık sesle; “derhal bu müdürü atın, herkes ciddi ciddi çalışırken, bu hiçbir şey yapmadan dışarıyı seyrediyor “der. Yardımcılardan birisi de onun kulağına; ‘’efendim bu fabrika, bu müdür gelmeden önce zarar ediyordu. Bu müdür geldikten sonra, bizim en çok kar eden fabrikalarımızdan biri oldu. Evet şu anda elleri arkada dışarıyı seyrediyor ama, ‘’fabrikayı daha rantabl hale nasıl getirebiliriz, başka neler yapsak da daha da verimli hale gelsek’’ şeklindeki düşüncelerle meşgul. Gözleri dışarıya bakıyor ama bütün belleği ile esas kendi işiyle ilgileniyor“ der. Fabrika sahibi de; “o zaman baktığı camı çok iyi temizleyin ki, her şeyi daha iyi ve net görebilsin“ der ve oradan ayrılırlar.

Aslında hemen herkes için, her zaman ve her yerde, insanları kendi bildikleri konularda en rantabl şekilde istihdam etme, o kuruluşlar için çok önemlidir. Ayrıca, sadece bir fabrika müdürü ile değil ama, işçiler dahil o iş yerinde çalışan herkesin tek tek özel olduğunu, her birisinin bu iş yerine veya yerlerine ne gibi katkılarda bulunduğunu, bulunabileceğini, seneler içinde de bu katkılarını arttırdıklarını bilmek ve ona göre bu insanları takdir etmek de gerekir. Bu özelliklere uymayan insanlar varsa onları, kırmadan dökmeden, rehabilite edip bu kervana katmalıdır.

Ispartalı Yüksek Öğretim Kurulu eski üyesi, Toprak Reformu eski Müsteşarı Orhan Türköz, Kayseri’ye geldiğinde bu konuyla ilgili şunu demişti: ‘’Biz, her zaman, her yerde daima kabiliyetli ve bilgili olup, hak eden insanları bir elimizle bizden aşağıda olanları yukarı çekmek, diğer elimizle de bizden yukarıdakileri de daha da yukarıya itme durumunda olmalıyız.’’ Hakikaten bu da bu konuyla ilgili mükemmel bir yaklaşımdır.

Allah, her insanı farklı fıtratlarda, farklı kabiliyetlerde ve farklı özelliklerde yaratmıştır. Herkesin çok mükemmel yapacağı ve yapabileceği işler yanında, bazı konularda eksiklikleri bulunabilir. Sadece bu eksikliklere bakarak onları değerlendirme de eksik bir durum olur. Onları esas sahalarında istihdam etme ise, o işleri geliştirir ve daha çok verim alınır.

İnsanlarla birlikte çalışılan yerlerin hemen hepsinde bu kaideler, yerine, zamana ve şartlara göre bazı değişiklikler gösterse de esaslar aynıdır.

Kimseden bir şey beklemeden yaptıklarını sadece Allah rızası için yapmaya gayret eden her türlü yardım kuruluşlarındaki insanların durumları da aynen bunlara benzer. Herkes her şeyi yapamayabilir. Ama herkesin yaptığı bir iş vardır. İdareci pozisyonundaki insanların da işte bu özellikleri bilerek, ona göre davranmaları durumunda, o müesseselerden beklenen verimi layıkıyla aldırır ve insanlığa böylece daha çok hizmet edilmiş olur.

İnsan, bu dünyaya yalnızca kendi ihtiyaçlarını karşılamak, makam ve servet kazanmak, rahat bir hayat sürmek için gelmiş değildir. Hayatın daha derin bir anlamı vardır. İnsan, kendisine verilen ömrü nasıl değerlendirdiği, imkânları nasıl kullandığı ve başkalarının hayatına ne kattığı oranında gerçek değerini ortaya koyar.

         İnsan, bu dünyada yalnızca kendisi için yaşamamalıdır. Allah’ın kendisine verdiği ömür, sağlık, bilgi, maddî imkân, makam ve çevreyi, hem kendi ihtiyaçları, hem de başkalarının iyiliği için değerlendirmelidir. Farklı din, dil, ırk ve kültürlerden insanların birlikte gerçekleştireceği eğitim, sağlık, yardım ve sosyal sorumluluk projeleri, insanlığın ortak iyiliğine büyük katkı sağlayabilir. Çünkü insanlığın problemleri birbirine benzer olduğundan  iyiliğin dili de evrenseldir. Bir okulun yapılmasına, bir öğrencinin yetişmesine, bir hastanın tedavisine, bir ailenin yeniden ayağa kalkmasına veya bir gencin güzel bir gelecek kurmasına vesile olmak, insanın dünya hayatından sonra da devam edebilecek güzel izler bırakmasını sağlayabilir.

         Sonunda insanın en büyük başarısı, ne kadar kazandığı veya ne kadar tanındığı değil, Allah’ın rızasını kazanmak için ne kadar güzel iz bıraktığıdır.

Ayrıca insanlar, makine değildir. İnsanların hassas ruhları vardır, düşünceleri vardır, duyguları vardır. Sadece sivil toplum kuruluşlarında değil ama, hemen hemen hayatın bütün katmanlarında insanların bu yönleri asla ihmal edilmemelidir. Özellikle insanların daha faydalı ve daha hayırlı olması için kurulan kuruluşlarda, bu hassasiyetlere daha çok dikkat edilmesi gerekir.

Bir insan nasıl bir aktivitede daha verimli olabilecekse oraya o getirilmeli, o sahada geliştirilmeli, teşvik edilmelidir. Bu çerçevelerde, herkesi olması gerektiği yerde istihdam etme, onlardan istifadeye çalışma, tek bir kişinin kararıyla değil ama istişare ile, o kuruluşun idaresinde bulunan insanların ortak görüşü ile yapılmalıdır.

Özellikle içinde bulunduğumuz dünyada ve yaşadığımız bu çağda, ilim ve teknolojinin son sürat geliştiği, teknik ve teknoloji ile, internetle herkesin birbirine rahat ulaşabildiği için, bu hassasiyetlere daha bir önem verilmeli ve aynı zamanda da devamlılığı sağlanmalıdır.

Bu konularda yapılacak çok iş vardır. İmkanlar ve bu işlerle ilgilenecek insanlar yeterli olamadığından dolayı, en verimli bir şekilde çalışma, gayret etme, ortak aklın güzelliklerinden istifade etme çok büyük bir önem taşır.

         Bir gün dünya hayatının kapısı kapandığında, insanın elinde kalan şeylerin en değerlilerinden biri şu olabilmelidir:

“Rabbim, bana verdiğin ömrü yalnızca kendim için yaşamamaya gayret ettim. Senin kullarından bazı insanların hayatını güzelleştirmeye, gücüm yettiğince iyiliğe vesile olmaya çalıştım. Beni affet ve yaptıklarımı kabul eyle.”İşte böyle bir hayat, dünyada huzur; âhirette ise Allah’ın rahmetini ve rızasını ümit etmek için güçlü bir temel oluşturur.

Asıl kazanç, dünyada sahip olduklarımız değil; Allah’ın rızasına ulaşmak ümidiyle dünyadan âhirete taşıyabildiğimiz güzelliklerdir.

Her insan için hayat sınırlıdır. Bu sınırlı hayat diliminde insanların kendi özel işleri yanında, adetleri, alışkanlıkları, dinleri, kültürel değerleri, ihtiyacı olan herkese yardım etmeleri için de zaman ayrılması gerekmektedir. Tüm bunlardan dolayı da, dünyanın savaşsız kavgasız, barış adacıklarından oluşan bir yere çevrilebilmesi de yine böyle gayretlere bağlıdır. Bundan dolayı da şuna buna takılmadan, ve herkesi insan olma ortak paydasında değerlendirmek gerekir. Sınırlı zaman dilimi içinde bu en önemli işleri yapmaya gayret etme neticesinde de, hem bu dünyada, ama esas kalıcı olan öbür alemde yani ahirette, Allah tarafından vaat edilen gözlerin görmediği kulakların işitmediği mükafatlara ulaşmak da aklı başında her insanın hedefi olmalıdır.

Gayret bizden tevfik Allah’tan

Ne dersiniz?