Çekirdekten meyveye imani mertebeler

Bütün dünyada istilacı bir inkâr hareketi vardı. Önce Rusya ve dolayısıyla Sovyetleri, sonra en çok nüfusa sahip Çin’i daha sonra da yarı Avrupa’yı pençesi altına almış bir inkâr söz konusuydu.

Büyük ruhlu küçük Ali Ağabeyimiz Üstad Hazretlerine “Risale-i Nur’un erkan-ı İmaniye hakkında bu derece kesretli tahşidatı ne içindir? Avamdan bir müminin imanı büyük bir velinin imanı gibidir, diye eski hocalar bize ders vermişler?”  bir soru sormuştu. 

Üstad Hazretleri Risale-i Nur’da imanın tahkîkî, taklidî, icmâlî ve  tafsilî diye bölümlere ayrıldığını söyledikten sonra dedi ki:  “İman, yalnız icmâlî ve taklidî bir tasdike münhasır değil; bir çekirdekten, tâ büyük hurma ağacına kadar ve eldeki aynada görünen misalî güneşten tâ deniz yüzündeki aksine, tâ güneşe kadar mertebeleri ve inkişafları olduğu gibi, imanın o derece kesretli hakikatları var ki, binbir Esmâ-i İlâhiye ve imanın diğer erkanının kâinat hakikatlarıyla alâkadar çok hakikatları var ki:  ‘Bütün ilimlerin ve mârifetlerin ve insanî kemâlatların en büyüğü imandır ve iman-ı tahkikiden gelen tafsillî ve bürhanlı marifet-i kudsiyedir’ diye ehl-i hakikat ittifak etmişler.

“Evet iman-ı taklîdî, çabuk şüphelere mağlup olur. Ondan çok kuvvetli ve çok geniş olan iman-ı tahkikîde pek çok mertebeler var. O mertebelerden ilme’l-yakîn mertebesi, çok bürhanlarının kuvvetleriyle, binler şüphelere karşı dayanır. Halbuki taklîdi iman bir şüpheye karşı bazan mağlup olur. 

“Hem, iman-ı tahkikinin bir mertebesi de ayne’l-yakîn derecesidir ki, pek çok mertebeleri var. Belki Esmâ-i İlahiye adedince tezâhür dereceleri var. Bütün kainatı bir Kur’an gibi okuyabilecek derecesine gelir. Hem, bir mertebesi de hakkalyakin derecesidir. Onun da çok mertebeleri var. Böyle imanlı zâtlara şüphe orduları hücum da etse, bir halt edemez.

“Ve kelâm ilminin âlimlerinin binler cild kitapları, akla ve mantığa istinaden telif edilip, yalnız o mârifet-i imâniyenin bürhanlı ve aklî bir yolunu göstermişler. Ve ehl-i hakikatın yüzlerce kitapları keşife, zevke istinaden o mârifet-i imaniyeyi daha başka bir cihette izhâr etmişler. Fakat Kur’an’ın mucizekâr cadde-i kübrası, gösterdiği imânî hakikatler ve kudsî mârifetler; o ulemâ ve evliyanın pek çok fevkinde bir kuvvet ve yüksekliktedir.

“İşte Risale-i  Nur, bu câmî ve küllî ve yüksek mârifet caddesini tefsir edip, bin seneden beri Kur’an aleyhine, İslamiyet ve insaniyet zararına ve adem (yokluk) âlemleri hesabına tahribatçı külli cereyanlara karşı, Kur’an ve iman nâmına mukabele ediyor, müdâfaa ediyor. Elbette hadsiz tahşidata (yığınak yapmaya) ihtiyaç vardır ki, o hadsiz düşmanlara karşı dayanıp, ehl-i imanın imanını muhafazasına Kur’an nuru ile vesile olsun. Hadis-i şerifte vardır ki, ‘Bir kimsenin seninle imâna gelmesi, sana sahra dolusu kırmızı koyunlardan daha hayırlıdır.’  Bazan bir saat tefekkür, bir sene ibadetten daha hayırlı olur. Hatta nakşilerin hafî (gizli) zikre verdiği büyük ehemmiyet, bu nevî tefekküre yetişmek içindir. Umum kardeşlerime birer birer selam ve dua ediyoruz.”

** ** **

“İman-ı tahkîkî, yalnız akılda duruyor. Belki hem kalbe, hem ruha, hem sırra, hem öyle lâtifelere (hafi, ahfâ gibi)  sirayet ediyor, kökleşiyor ki,  şeytanın eli o yerlere yetişemiyor. Böyle bir tahkikî imana ulaşmaya vesile olan bir yolu, velâyet-i kâmile ile keşif ve şuhud ile hakikata yetişmektir. Bu yol hasların hassı büyük evliya ve asfiyaya mahsustur, müşahedeye, şuhuda dayanan imandır. İkinci yol: İman-ı bilgayb cihetiyle, vahyin (Kur’an ayetlerinin)  sırrının feyizleri ile, burhanî (delile dayalı) ve Kur’anî bir tarzda akıl ve kalbin imtizacı ile hakkalyakin derecesinde bir kuvvet ile iman hakikatlerini tasdik etmektir. Bu ikinci yol, Risale-i Nur’un esası, mayası, temeli, ruhu ve hakikatı olduğunu has talebeleri görüyorlar. Başkaları dahi insafla baksa, Risale-i Nur, iman hakikatlerine muhalif olan yolları gayr-i mümkün, muhal ve mümteni derecesinde, gösterdiğini görecekler.”  (Kastamonu Lâhikası)

Bizler imanımızın inkişafı ve derecesinin yükselmesi için bu mübarek eserlerden istifade etmeliyiz.