Mana Sultanları ve Daimî Vatanlar

Temel oluşturma, toplumu hazırlama önemli bir iştir. Deli Petro (1672- 1725) bu günleri hazırladı, Rusya'nın Rusya olmasını sağladı. Onlara küresel bir devlet olma idealini aşıladı. Bu hazırlık dönemi olmadan veya bir millete misyon kazandırmadan yapılan fetihlerin, muhaceretlerin veya çekilen sıkıntıların bir faydası olmazdı. Napolyon'un Fatih sultan Mehmet'le alakalı itirafı bunu gösteriyor. Gidilen yerlerde kalındığından ve yerleşildiğinden dolayı Napolyon Fatih’i kendinden daha büyük görür. Osmanlıdaki fetih politikalarından ötürü sisteme yatırım yapmasından dolayı 1402’de Ankara Savaşı’nda Osmanlı’nın yenilmesi daha sonraki zamanlarda Osmanlı’nın ilerlemesine, gelişmesine mâni olamadı. Yıldırım’ı yenip Osmanlı hanedanını riske atan Timur (1336-1405) ise sisteme, maneviyata, kültüre, ilmileşmeye ve alt yapıya değil de daha çok kendine zafer endeksli bir yatırım yaptığından başarıları kendi vefatı ile sınırlı oldu. Devleti uzun ömürlü olamadı. Hâlbuki o da Yavuz gibi dünyanın tek hâkimi olmak istiyordu. 

Bu maddi ve manevi hazırlığı yapıp sosyal yapıyı buna göre hazırlayanların kurduğu medeniyet, köklerinin derinlere kadar inmesi mesabesinde büyük ve uzun ömürlü oldu. Burada bazan bir veya bir nesilden daha uzun süren bu hazırlıkları konuşacağız. Kalplerde, gönüllerde bu hazırlığın meydana gelmesine sebep olan medeniyetlerimizin ruh mimarlarını ve mana sultanlarını hatırlayacağız. 

Mekke'de işler sarpa sarmıştı. 13 yıllık tebliğ ve peygamberlik vazifesi karşısında gök bakır yer demirdi. Mekkelilerin kalpleri Mekke'nin dağları gibi sert ve katıydı. Tebliğ arttıkça baskı dayatma ve zorbalık da arttı. Dayanılacak gibi gözükmeyen bu baskılar karşısında Peygamberimiz(sav), amcasına; “bir elime Ayı diğerine Güneşi verseler ben davamdan vaz geçmem” demek zorunda kalacaktı. Bunca bunalmışlığa, sıkışmışlığa bir çıkış yolu olsun diye Habeşistan tecrübesi yaşandı. Fakat bu da yeterli değ