Safvet Senih - İki yalnız adam

Sadettin Başer Ağabeyin hatıralarına devam ediyoruz. Pekin Havaalanına inmiştik. Çinli polis taksi şoförüne bilgi verip bizi ona emanet ettikten sonra,  artık  Çinli polisten de ayrılmıştık. Yeni bir yalnızlık daha yaşayacaktık. Artık şimdi iki garip adam, hiç bilmediğimiz bir ülkede yapayalnız kalakaldık, yanımızda ne Çin’i polis ne de Hamdi  Bey vardı. Böyle durumlarda insanın içine ister istemez bir hüzün çöküyor, bize de öyle oldu. Nihayet bindiğimiz bir arabanın içinde yad yabancı bir ülkede tanımadığımız biriyle sanki bir meçhule doğru yol almaya  başladık. Havaalanının şehre uzaklığının yetmiş beş kilometre olduğunu öğrenmiştik. Daha otuzuncu kilometrede şoför bir dağın başında tenha bir yere yolun sağına arabasını çekti, araba arızalandı gitmiyor der gibilerden bir işaret yaparak bizi orada  bırakıp gitti. Hay Allah şimdi, bu da ne demek oluyordu. Necati Abiyle lal kesildik biri birimizi teselli etmeye söz bulamıyor, sadece “Allah hakkımızda ne takdir etmişse o olacak” demekle mütevekkil bir hal içinde ormanların arasında kaybolup giden şoförün şimdi acaba yanında kimlerle geleceğini ve sonumuzun ne olacağını düşünmekten kendimizi alamıyor ve  merak içinde bekliyorduk. Aradan bir saat kadar zaman geçtikten sonra bizim şoför efendi çıkıp geldi, arabada bir yerleri kurcaladıktan sonra çalıştırarak yolumuza devam etmeye başladık.

         

Pekin’de bize verilen adresin kapısına vardık, burası üniversitede okuyan, Doğu Türkistan’lı talebelerin kaldığı bir pansiyonmuş. Gece saat iki civarındaydı, kapıdaki nöbet bekleyen Meryem adında bir Uygur kız vardı. Türkçe biliyormuş, kıza Hüseyin  Bey’e, “Hamdi Bey’in arkadaşları geldiler sizinle görüşmek istiyorlar” diye haber vermesini söyledim. Hüseyin  Bey zaten bizim geleceğimizi bildiği için kapıya haber bırakmış. Kız telefonla adamı aradı ve ahizeyi bana uzattı. Hüseyin  Bey, Osman  adındaki şoförünü göndereceğini bizim için gündüzden otelde