Tevazu ve mahfiyet

         Hizmet-i imaniye ve Kur’aniye mensuplarına yakışan en güzel haslet tevazu ve mahviyettir. Bir soru üzerine Üstad Hazretleri “Velâyetin, şeyhliğin, büyüklüğün şanı tevâzu ve mahviyettir. Tekebbür ve tahakküm değildir. Demek kibirlenip tekebbür eden, şeyhlik dava eden bir çocuktur. Siz de onu  büyük tanımayınız. (…)  Zira, her bir insan için, içinde görünecek ve onunla insanları temâşâ edecek bir haysiyet ve şöhret  mertebesi vardır. İşte, o mertebe eğer istidat ve kabiliyetinden boyundan daha yüksek ise, o, o seviyede görünmek için kibirlenecek o mertebeye uzanıp, boyunu uzun gösterme  gayretiyle tekebbür edecektir. Şayet boyu, kıymeti ve müstahak olduğu mertebe daha yüksek  ise, tevazu göstererek bükülüp eğilecektir.” (Münazarat)

         M. Fethullah Gülen  Hocaefendi de bu hususta şu tesbitlerde bulunuyor: “Mevlana Hazretlerinin ‘Mesnevisi’sinde de ‘Divan-ı Kebir’inde de aklı iknâ etmeye matuf ifadeler çok yoktur; fakat onda eşsiz bir HÂL  DERİNLİĞİ  VARDIR.  Mesela bir gün, Mevlânâ’nın şöhretini duyan bir rahip Konya’ya gidiyor. Mevlânâ’nın bulunduğu yere varıyor, talebeleri arasında onlara birşeyler anlatırken onu seyrediyor. Mevlânâ’nın oturup kalkması, yürüyüşü, adımlarındaki vakar ve o keskin bakışları yetiyor râhibe. Allah’la (c.c.) çok kavi irtibat içindeki bu insanın yüzüne ve tavırlarına aksetmiş gönlündeki imanı. Rahip hemen koşuyor ve elini öpmeye çalışıyor Mevlânâ’nın. Mevlânâ, rahipten hızlı davranıyor ve onun elini öpüyor. Görüntüsündeki  bu ihtişama bu TEVAZUU  da katılınca, Râhip daha fazla dayanamıyor, Mevlana Hazretlerinin ayaklarına kapanıyor ve ‘Senin dinin haktır’  diyor. Mevlânâ eve dönünce oğlu Sultan Veled’e ‘Oğlum, adama bak!  Benim tevâzumun önüne geçmeye çalışıyor; gerçek mânâsını dinimde bulan tevazuyu verir miyim ben başkasına?’ diyor. (Mümin, imansız birinin elini öper mi? Eğer o mümin Mevlânâ ise, dünya