Zülal

Vakti seher…
Gökten rahmet yağıyor.
Zülal gibi saf ve temiz.
Seherin ak düşmüş saçlarına, ağaçların yapraklarına, yollara, kaldırımlara yağıyor yağmur.
Biraz sonra bir gruba sohbet edeceğim. Oldum olası ilk defa sahneye çıkacak bir ilkokul
çocuğu gibi her konuşmadan saatler önce bir sancı tutar beni.
Heyecanlanırım.
Notlarıma defalarca bakarım.
Yine öyle yapıyorum.
Muştu yağmurları yağıyor.
Sanki üç ayların gelişini haber veren yağmurlar.
Rahmet ayları geldi dercesine.
Bir yağmur serinliği doluyor yüreğime.
Dışardan rüzgârın uğultuları geliyor.
Sokak lambalarının aydınlığına yağan yağmurları seyrederken vakit geliyor.
Butona bastığım anda birdenbire karşımda elli altmış kadar peş peşe pencere açılıyor.
İsimler görünüyor ekranda.
İnce ve zarif bir ses “Ben Zülal! Hoş geldiniz!” diyor.
“Hoş bulduk!”
Aynı ses, “Biz, üç aylar vesilesiyle kırk elli kadar arkadaşımızla bir aradayız.” diyor.
“Türkiye’deki mağdur kardeşlerimizle ilgili neler yapabiliriz, onları konuşmak için bir araya
geldik. Bu konuda sizin de tavsiyelerinizi almak istedik.”
Yüreklerinden kabaran ulvi duygularla bir araya gelmiş bu şefkat kahramanı kadınlarımızı
görünce gökten yere inmiş merhametli meleklerin arasındayım gibi hissediyorum kendimi.
Onların o hallerine imreniyorum.
Neden ben de bu ulvi duygular yeteri kadar yeşermedi diye düşünmeden edemiyorum.
Bazen karşıma çıkan bir yazı, bir resim ya da bir isim sohbetin seyrini alıp bambaşka yerlere
alıp götürüveriyor.
O gün de öyle oluyor.
Zülal Hanım’a “Adının anlamını biliyorsun değil mi?” diyorum.
“B