Çanakkale Savaşlarının Konuşulmayan Arka Yüzü; 'Hükümetin Yozluğu ve Yolsuzlukları'

I. Dünya Savaşı’nın bizim açımızdan en kritik cephelerinde biri olan Çanakkale Savaşları hakkında son dönemde birbirinden çok farklı şeyler yazıldı, çizildi.  Hepsinin hem fikir olduğu nokta Mehmetçik'in olağanüstü fedakarlığı ve kahramanlığı.

Von Kress Osmanlı askerleriyle birlikte çeşitli cephelerde savaşmış bir Alman subayıdır. Bu komutan, hatıralarında, tarifi mümkün olmayan zorluklar içerisinde savaşan Osmanlı askerlerinden hep övgüyle ve gıptayla bahseder. Kendi askerlerinin de böyle bir ruha sahip olması durumunda tüm hedeflediklerine kolayca ulaşabileceklerini iddia eder. Ama diğer yandan aynı Kress, Osmanlı yöneticilerinin ve üst komuta kademesinin kifayetsizliğinden, şahsi hesap ve kaprislerini her şeyin üstünde tutan anlayışlarından bahseder. 

Türkiye tarihi boyunca özellikle resmi tezlerde çeşitli dış koşullar öne sürülerek Osmanlı Devleti’nin Dünya Savaşına girmesinin zorunlu olduğu işlenir durur. Kuşkusuz bu yaklaşımında Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu kadrosunun Devlet-i Alî’yi savaşa sokan fırkanın mensubu olmalarının etkisini göz ardı etmemek gerekir.

Altı yüz yıllık koca devleti dünya devleri arasında cereyan eden bir savaşa sokup yıkıma uğratanlar ne yargılanabildi, ne de tarihin huzurunda sorgulanabildi.

Hesabını soracaklarını iddia edenlerin ekseriyeti de “150’likler” hain kontejanına sokulup ülkeyi terk etmek zorunda bırakıldılar. 

Yeni devlet otoritesi, tarihi ve sosyal vakaları statülerine zarar verecek gerçekleri bir elekten geçirmeden aktarmadı. Cereyan eden savaşın sıcak çatışma anlarını, askerlerin fedakarlıklarını ve düşmanların kötülüklerine odaklanılmış bir çerçevede savaşlar ele alındı ve alınmaya devam ediyor. 

Bu yaklaşım ise yaşananları tüm boyutlarıyla açıklamaya yetmiyor.

Anlatmaya çalıştığım