Hocam...

Biliyorsunuz aylar öncesinden Hocamız vefat etti. Onun bize öğrettiği tabirle “ruhunun ufkuna yürüdü.” Çünkü vefat etti, öldü, göçüp gitti tabirleri, tam da ahiret inancını yansıtmıyor. O ruhunun ufkuna yürüdü.  Sabavetten başlayan ve dünyada devam eden yürüyüş, vefattan sonra   kabir aleminde de devam eder. Beden, toprağa düşüp çürüyüp dağılsa da ruh yoluna, ufkuna doğru mesafeler kat eder.

Bir hadisi şerife göre; vefat eden insanların ruhları yedinci kat semadan sonra Allah’a arz edilir. Eğer iyi bir ruhsa alay-i iliyyine çıkar orada kıyametin kopmasını bekler. Veya kötü bir ruhsa onu getiren meleğe emanet edilir ve esfelin-i safilinde kabir hayatının geçmesini bekler. Üstadımızın imana yüklemiş olduğu işlev bu hadise uygundur:

“İnsan; nur-u iman ile a’la-yi iliyyine çıkar. Cennet’e layık bir kıymet alır. Ve zülmet-i küfür ile, esfel-i safiline düşer.” (Yirmi Dördüncü Söz, Birinci Nokta)

Başka bir hadis de “kabir hayatının ya cennet bahçelerinden bir bahçe veya bazıları için de cehennem çukurlarından bir çukur olduğunu” bize haber verir. (Tirmizi, Kıyamet, 26) Bu hadiste verilen bilgiye göre vefat edenlerin bazıları kabir hayatını ya cehennem çukurlarında veya cennet bahçelerinde geçirirler. Ne türlü olursa olsun kabir hayatı dünya hayatından daha geniş daha yüksek ve daha hayal üstüdür. Çünkü bizim dünya hayatımız, ne hadislere ne de ayetlere göre cennet bahçelerinden bir bahçe yüceliği ve genişliğinde değildir. Veya yaşanılan çile ızdırap ve mahrumiyetleri açısından dünya hayatı hiçbir zaman cehennem çukurlarından bir çukur seviyesinde de olmaz. Sevabı günahı birbirine eşit olanlar veya reşit olmadan ölenler yahut Üstadımızın Kastamonu lahikasında işaret buyurduğu gibi dinimizden olmasalar da fetret çerçevesine giren mazlumlar, mağdurlar ve masumların hali kabir aleminde durumu ne olacak denirse, bu soruya “Allah u alem” demekle beraber, Cennet ve cehennem arasında araftakilerin durumuna benzerliğin kabir aleminde de olabileceğini sanabiliriz, düşünebiliriz.