İhlas yetmiyor dikkat de lazım...

Mustafa Sungur Ağabeyimiz diyor ki:

“Üstadımız bize çok zaman şiddetli ikazları içinde, ‘Ben sizin kalbinizi itham etmiyorum, aklınızı itham ediyorum’ demesi onun büyük  mazhariyeti ve azîm muhakemesi noktasındadır… 1950’de ve sonra Isparta’da hizmetinde bulunduğumuzda, arada, sırada, yani birkaç ayda bir (ona biz resmi geçit derdik) bir hâdise münasebetiyle o aziz, fedakâr Üstad, bize bir ders vermek istediğinde zaaflarımızı veya ne yoldan aldanabileceğimizi bilir, ona göre zihnimizi bir yere çevirip kusurlarımızı bize arattırır tarzında ihtarda bulunurdu. İşte böyle bir ders esnâsında bize, ‘Şimdi yalnız ÂZÂMÎ İHLÂS, ÂZÂMÎ SADAKAT, ÂZÂMÎ FEDÂKÂRLIK  kâfi değildir. Bu  ŞEYTAN gibi adamların karşısında çok dikkatli olmak lâzımdır’ diye ihtarda bulunmuştu.

“Üstadımız ‘Halbuki şu zaman, CEMAAT  zamanıdır, şahıs zamanı değil; şahıs ne kadar dâhî ve hatta yüz dâhî derecesinde olsa bir cemaatin mümessili olamazda, bir cemaatin şahs-ı mânevisine karşı mağluptur’ diyordu. Hz. Üstadımızın bu beyanından, fert olarak, cemaat olarak alacağımız hisseler vardır. Bu zamanda Risale-i Nur, asrın idrakine hitap eden Kur’anî bir derstir. Bütün îmanî ve Kur’anî meseleleri mâkul ve delilli şekilde isbat ve izah etmektedir. Kitap olarak, gerçek böyle olmakla beraber, hayattar bir şahs-ı mânevînin, dayanışan bir  heyetin mevcudiyeti de, müminlere aynı zamanda bir dayanma noktası teşkil eder. 

“Amerika’ya giden bir Nur talebesinin fevkalâde bir hizmet şevki ve anlayışı ve faaliyeti içinde olduğunu gören birisi, gözüne inanmıyor, duyduklarından havaya uçacak sanki…

“Sen orada nasıl boğulmadan böyle sağlam kaldın? Söyle, rica ederim’ diye hayret edince,  o genç talebe, ‘Biz bir hizmet grubuyuz’ diye kısaca ifadede bulunmuş. Dememiş: ‘Biz Nur cemaatindeniz. Risale-i Nur denilen bir hakikat-ı Kur’aniye dersi ve dairesi içindeyiz.’ diye cevap veriyor…

“Evet, dayanışan bir heyet, bir cemaat hâlinde bulunuşları Nur Talebelerinin, hem birbirlerine kuvvet ve müeyyid oluyor, hem geniş dairedeki ehl-i iman cemaatına nokta-i istinad oluyor. Şirket-i maneviye var. İştirak-ı âmâl-i uhreviye düsturuyla birbirine mânen, ruhen yardım var. İşte bu gibi sebepler altında, âhirzaman hâdisatı dediğimiz son asırların bu en müthiş dalâlet cereyanları karşısında Kur’an nuru etrafında toplanmak, şahs-ı maneviye dayanmak, elbette ferdî  ve ictimâî hayatımızın istikametle devamı için elzem ve zarurî bir keyfiyettir. Zincirleme bu kadar hücuma karşı Nur Talebeleri, elbette bu sır ile dayandılar, geri çekilmediler. Avrupa ve Amerika’ya gittiği zaman o Nur Talebesi, hizmeti esas aldı. Nurları okumayı terk etmedi. Ruhî ve kalbî gıdasını elde etmeyi, Nur’un mânevî havası içinde kalabilmeyi kendine şart kabul etti.”