Nasıl bir bayram bekliyoruz

“Rahat, zahmette; zahmet, rahattadır” ölçüsü evrensel kabul görmüş bir gerçektir. Boş, tembel, hiçbir şey yapmadan, zamanı hoyratça harcayanların, zamanını planlayan, çalışkan, gayretli insanlara göre çok daha mutsuz oldukları, hayattan ve insanlardan şikayet ettikleri gözlemlenmiştir. Emek sarf etmediğimiz, yatarak elde etmeyi planladığımız hedeflerimiz genelde başlamadan biterler. Çilesiz ve emeksiz işlerin uzun ömürlü olabildiğini de göremeyiz. Bir işin, aksiyonun temelinde emek varsa, çile varsa, gayret varsa genelde uzun soluklu ve kalıcı olabiliyorlar. 

Günümüz insanı huzursuz, mutsuz bunca teknoloji ve gelişme insanları mutlu edemedi. Yapay zekânın ortaya koyduğu harika pratikler bile gayesini ve hayatın anlamını yitirmiş insana yeni bir mutluluk veremedi. Manayı kaybeden, anlamı, özneyi kaybeden bir insan, maddenin kesif ve ruhsuz sınırları içinde nasıl bir anlam ve mutluluk bulabilir ki? Sadece tüketerek, bir fabrika gibi makinalaşarak, yalnızca hedonist bir yaklaşımla sadece haz almaya endeksli bir yaşamla nereye varabilir ki? Kalp ve ruh ufku diye bir boyutu nasıl hatırlamaz ki? İnsanın akıl kadar gerçekçi diğer boyutu kalbin soluklarını nasıl işitmez ki? Sağlık için Tesla MR cihazları ile insan uzuvlarına ait her tür detaya ulaşılabiliyorken, kalp ve ruhun karakteristiğine, sınırsız mana boyutlarına, sağlıklı beslenme yöntemlerini anlamaya, keşfetmeye ait ne kadar uğraş veriyoruz? Ne kadar gayret gösteriyoruz kendi sınırsız, içsel güçlerimizi, yeteneklerimizi anlamak için? Tasavvuf, psikoloji, psikiyatri gibi uzmanlık alanları ruh sağlığı, kalbin manevi mertebeleri ve boyutları ile ilgilense de insanlığın derdine derman olabilecek bir boyuta ve çözümleyici konuma geçemediğini düşünüyorum. İnsanlığa sunulan reçeteler kendini tekrardan ve ezberden öte geçemiyor. Söylediklerini gerçekten pratik etmiş, kendi ruh ve kalp boyutunda yol alabilmiş uzman ve mürşid