İnsan fıtratı: Mizaçtan karaktere uzanan yolculuk

Arkadaş grubunuzda herkesin davranışının birbirinden ne kadar farklı olduğunu fark ettiniz mi? Kimisi her zaman neşeli ve dışa dönükken, kimisi daha sakin ve içe dönüktür. Bazıları kriz anlarında bile kontrolü elden bırakmazken, bazıları ani tepkiler verebilir. İşte bu farklılıklar, mizaç, kişilik ve karakterin birleşiminden doğar. Ancak bu üç kavram birbiriyle karıştırılabilir. Aralarındaki farkları anlamak, hem kendimizi hem de çevremizdekileri daha iyi tanımamıza yardımcı olabilir.

 

Mizaç: Doğuştan gelen, anne babadan aktarılan bir yapıdır. Bir kişinin çabuk öfkelenmesi ya da her şeklilde sakin kalabilmesi aktarılabilen özelliklerdendir.  Mizaç ilmi, tarih boyunca, psikoloji, tıp ve felsefe gibi farklı bilim dallarını etkilemiş ve bireylerin kendilerini ve çevrelerindeki insanları daha iyi anlamalarına rehberlik etmiştir.  

İnsanların olaylara verdikleri tepkiler, karar alma süreçleri ve duygusal eğilimleri, mizaçlarının bir yansımasıdır. Geleneksel olarak mizaçlar, dört temel kategoriye ayrılır ve bu ayrım günümüze kadar uzanır. İbni Sina ve Galen gibi düşünürler, bu teoriyi detaylandırarak mizaçların, vücuttaki dört temel sıvının (kan, sarı safra, kara safra ve balgam) dengesine dayandığını öne sürmüşlerdir. Ayrıca bu mizaçları, doğadaki dört temel unsur olan hava, ateş, toprak ve su ile ilişkilendirilmiş ve her bir mizacı bir elementle özdeşleştirilmiştirlerdir. Dört tip mizaç ve genel özellikleri;

 

1.      Demevi  (Sanguine): Neşeli, dışa dönük, enerjik ve sosyaldir. Bir bardağın yarısını boş değil dolu olarak gören mizaç tipidir. İnsan odaklılıdırlar ve konuşkandırlar. Dürtüsellikleri bazen heyecan arayan davranışlarda bulunmak şeklinde ortaya çıkabilir ve ani tepkiler verebilirler. Hava elementi hareketlilik, değişkenlik ve açıklık ile ilişkilendirilir. Demevi mizaçlı kişiler, tıpkı hava gibi hafif, değişken ve sosyal çevrelerine kolayca uyum sağlayan bir yapıya sahiptir olarak nitelendirilirler.