Futbol endüstrimiz de montajcı

Henüz dünyaya adımızı duyurabilecek bir marka üretemedik. Montajcılığı 'sanayi' diye sunup kendimizi avutuyoruz. Bütün alanlarda benzer bir mantalite ve kısırlık yaşıyoruz. En çok konuşulan ve önemseniyor görünen sporda bile montajcılıktan kendimizi kurtaramadık. İster lokomotif, isterse sporun üstündeki gölge diyelim, futbol aynı arızalarla malul. Markalaşmayı bırakın aksaksız uyguladığımız bir oyun kurgumuz yok. Haksızlık etmek istemem ama Galatasaray'ın UEFA Kupası'nda, Milli Takım'ın başarılarında, diğer takımların çeyrek finale yükselmelerinde hep montajcılıkta kaldık. Zaferleri sürekli hale getiremeyişimiz iddiamın delili. Aksiyon Dergisi'ndeki Arda Turan mülakatını bu gözle okudum. Zeki bir futbolcu olduğu kadar iyi gözlemci Arda. Genç yaşına ve belki erken gelmiş şöhrete rağmen ayakları yere basan analizler yapıyor. Dünyanın en pahalı ve en fazla ilgi toplayan liginde yaşadıklarını, Türkiye'deki tecrübesiyle harmanlıyor. Ortaya sektörün röntgeni çıkıyor. Milli Takım'ın umut bağladığı isimlerden yani bir ayağı hâlâ bizim içimizde. Eleştirilerinin değeri bu yüzden artırıyor. Kimse kalkıp İspanya'nın da montajcı olduğunu ileri sürmesin. Ne Ronaldo ne de Messi ülke takımlarında İspanya'daki gibi oynuyor. Messi aradaki farktan dolayı neredeyse Arjantin'de hain ilan edilecekti. Bizdekinin aksine markalaşmış ülkelerde futbol bir kültür. Futbolcu, oyunun aktörlerinden sadece biri. Zincirleme reaksiyonun bir ayağı yalnızca. Yönetici, teknik adam, taraftar ve basın mensubu rolünü iyi oynarsa, keyif veren ve değer üreten yapı kuruluyor. Bizde ise saydığımız bütün aktörler birbirini negatif yönde tetikliyor. Al başkanı vur teknik direktöre... futbolcu seyirciden beter... medya hepsine rahmet okutuyor. Sonuç ise, keyfi kaçmış ve başarıya hasret kalmış bir sektör. Arda'nın Aksiyon'daki röportajını bu gözle okumaya ne dersiniz? Kendimce önemli görüp altını çizdiğim cümleleri sizinle paylaşmak istiyorum. Şöyle diyor Arda: "Türkiye'de gol atmak, asist yapmak çok önemli. Ama burada insanlar kimin takım için ne verdiğini görüyor. Futboldan çok iyi anlayan bir seyirci var burada. Biz futbolu çok seviyoruz ama futboldan anlamak ayrı bir şey. İlk geldiğim zaman da şunu söyledim: Burada asla kötü mücadele etmeyeceğim. Bugüne kadar hiçbir maçta kötü mücadele etmedim. Zaten insanlara da ancak bunun sözünü verebilirim. Bu mücadele benim kariyerime çok şey kattı. Burada futbol oynamayı öğrendim, sistemin içinde olmayı öğrendim. Herkes çok profesyonel. Kimsenin kompleksi yok. Herkesin milyonlarca hayranı var. Ama burada önce insansın yani. Kulübün bir sahibi var. Futbol şube sorumlusu var. Eski futbolcuları Caminero takımın sportif direktörü. Yöneticileri kulüpte göremezsiniz. Başkanın sadece elini sıkarsınız arada bir, o kadar. Senin tek muhatabın hocan. Eğer idari bir sıkıntın varsa menajerin kulüple konuşur. Sen direkt konuşamazsın. Sportif işleri ise sen hocanla konuşursun. Basın eleştirebilir. Arda iyi oynayamayabilir çünkü Arda insan. 3 günde bir maç oynuyor Arda. Kötü performansı da olacak. Futbolu bilmek bu zaten. Burak her maç gol atıp bir maç atamayınca tepki görmemeli. Kaç gol attı çocuk, daha ne yapsın? Cuma günleri mesela bazen yemek yiyoruz, alkol almıyorum. Orada soruyorlar, niçin diye. Ben cumaya gideceğim diyorum. İnançlı olmak burada saygı görüyor. Takımdaki oyuncuların çoğu maç öncesi dua eder. Takım halinde kiliseye gidilebiliyor. Büyük kulüplerde önemli olan duruştur. Bak Guardi-ola'ya, 90. dakikada şampiyonluk kaçtı. Hakemler penaltılarını vermedi. "Biz Barcelona'yız." diyor. Hakemi eleştirmiyor. İker Casillas, 5-0 oluyor Barça-Real maçı, topu hâlâ oyuna hızlı sokuyor. Neden, çünkü Real Madrid'in kalecisi. 5-1 yapar mıyım diye düşünüyor. Veya R.Madrid'in kalecisi vakit geçirmez diye düşünüyor. Biz de böyle olmalıyız. Türkiye'de F.Bahçe, ne olursa olsun, haklılar mı haksızlar mı onu Allah bilir; ama aslan gibi bir duruş sergilediler. G.Saray camiası şimdi toparlandı, inanılmaz uyum var. Ama G.Saray kötüyken de böyle olmalıydı."